Czy istniały dwie linie rozwojowe rauizuchidów

W późnym triasie kontynenty połączone były w jeden superkontynent Pangeę. W związku z tym stopień regionalizacji faun czworonogów był niewielki.
Mimo to zaobserwować można pewne różnice pomiędzy rauizuchidami laurazjatyckimi (Postosuchus i Teratosaurus) i gondwańskimi, które mogą sugerować, że stanowią one dwie odrębne gałęzie ewolucyjne.
Jedyne gondwańskie gatunki znane z późnego triasu z kompletnych czaszek pochodzą z Ameryki Południowej. Porównanie przedstawione poniżej dotyczyć będzie następujących ich przedstawicieli: Saurosuchus galilei (Reig, 1958), Fasolasuchus tenax (Bonaparte, 1981) i Prestosuchus chiniquensis (Barberena, 1978).
Zwierzęta te miały węższe pyski niż formy północne. Ich kość szczękową wyróżnia wydłużona część znajdująca się przed wyrostkiem dorsalnym, który był u nich węższy i niższy niż u postozucha i teratozaura. U Fasolasuchus widać także połączenie kości szczękowej z przedszczękową. Pierwsza z nich tworzy pionową półkę, do której przylegał długi wyrostek kości przedszczękowej. Było to, więc stosunkowo stabilne połączenie. Dodatkowo wzmacniało je poziome położenie tego wyrostka. Podobną budowę wykazują także pozostałe formy. U teratozaura i postozucha powierzchnie styku omawianych kości są gładkie, co może świadczyć o istnieniu ruchomości między nimi (Chatterjee 1985).

Ryc. 1. Rozprzestrzenienie stratygraficzne i geograficzne późnych rauizuchów.

Wyrostek kości przedszczękowej u teratozaura i postozucha jest znacznie krótszy i ustawiony bardziej ukośnie. Choć osłabia to konstrukcję czaszki, sprzyja jej wewnętrznej ruchomości.
Także stawowe połączenie kości kwadratowej z łuskową oraz brak szwów w symfyzie żuchwy widoczne u teratozaura wskazuje na istnienie kinetyzmu czaszkowego. Można przypuszczać, że szczęki postozucha i teratozaura tworzyły dwie płyty, mogące odchylać się na boki, podwieszone pod mocny dach czaszki.

Omawiane gałęzie różnią się także budową dachu czaszki. Gatunki z Ameryki Południowej mają wąski, delikatnie wyodrębniony dach czaszki z wcięciem nad oczodołami widocznym w widoku z góry.
Natomiast teratozaur i postozuch miały szeroki dach czaszki obrzeżony zgrubiałą krawędzią z masywną kością przedczołową nad oczodołami.

Czaszki tych zwierząt są mniej ażurowe w porównaniu do gatunków z Ameryki Południowej Zamiast jednego dużego dolnego otworu skroniowego mają dwa mniejsze otwory, także nozdrza są mniejsze, a kości nosowe bardziej masywne. Wszystkie te różnice prawdopodobnie związane były z adaptacjami do różnego typu pokarmu.