Czy istniała osobna gondwańska linia rauizuchów?

Późnotriasowe rauizuchidy są znane także z północnej Afryki, z formacji Timesgadiouine (Dutuit 1979) gdzie współwystępują z dicynodontami, oraz z Indii - Tikisuchus romeri (Chatterjee & Majumdar 1987).
Z obu stanowisk opisane zostały także aetozaury. Ze względu na niekompletność znalezisk trudno jednak te rauizuchy zaklasyfikować do wydzielonych powyżej linii rozwojowych. Jednakże kształt kości szczękowej oraz masywność kości strzałkowej u formy z formacji Argana wskazują na powiązanie jej z linią, rauizuchów z Ameryki Południowej.
Są przesłanki, by także tikizucha opisanego z Indii zaliczyć do tej linii. Jeśli dalsze badania potwierdzą przedstawione przypuszczenia istniałyby dwie osobne linie rauizuchów: występująca na Laurazji oraz na Gondwanie.

Prawdopodobnie rauizuchidy pochodzą z Azji, najstarszy z nich został bowiem opisany z wczesnego triasu europejskiej części Rosji na podstawie kręgu szyjnego (Gower & Sennikov 2000). Mógł mieć najwyżej 1,5 metra długości.
Nie jesteśmy jednak w stanie powiedzieć kiedy i gdzie nastąpiło rozdzielenie linii rozwojowych rauizuchidów.

Literatura

Barberena, M. C., 1978. A huge thecodont skull from the Triassic of Brazil. Pesquisas 9, 62-75.

Bonaparte, J. F. 1981. Description de "Fasolasuchus tenax" y su significado en la sistematica y evolucion de los Thecodontia. Revista del Museo Argentino de Ciencias Naturales "Bernardino Rivadavia" 3(2), 55-101.

Bonaparte, J. F. 1984. Locomotion in rauisuchid Thecodonts. Journal of Vertebrate Paleontology 3(4), 210-218.

Chatterjee, S. 1982. Phylogeny and classification of thecodontian reptiles. Nature 295, 317-320.

Chatterjee, S. 1985. Postosuchus, a new thecodontian reptile from the Triassic of Texas and the origin of Tyrannosaurs. Philosophical Transactions of the Royal Society London B 309, 395-460.

Dutuit, J-M. 1979. Un pseudosuchien du trias continental marocain. Annales de Paléontologie 65, 55-71.

Dzik, J. 2001. A new Paleorhinus fauna in the Early Late Triassic of Poland. Journal of Vertebrate Paleontology 21, 625-627.

Galton, P. M. 1985. The popsaurid thecodontian Terotosaurus suevicus V. Meyer, plus referred specimens mostly based on prosauropod dinosaurs, from the Middle Stubensandstein (Upper Triassic) of Nordwürttemberg. Stuttgarter Beiträge zur Naturkunde B 116, 1-29.

Gower, D. J. 1999. The cranial and mandibular osteology of a new rauisuchian archosaur from the Middle Tiassic of southern Germany. Stuttgarter Beiträge zur Naturkunde B 280, 1-49.

Gower, D. J. 2000. Rauisuchian archosaurs (Reptilia, Diapsida): An overview. Neues Jahrbuch für Geologie und Paläontologie, Abhandlungen 218, 447-488.

Gower, D. J & Sennikov, A. G. 2000. Early archosaurs from Russia. In: Benton, M.J., Kurochkin, E. N., Shishkin, M. A. & Unwin, D. M. (eds) The age of dinosaurs in Russia and Mongolia; London.

Krebs, B. 1965. Die Triasfauna der Tessiner Kalkalpen XIX. Ticinosuchus ferox nov. gen. nov. sp. Schweizerische Paläontologische Abhandlungen 81, 1-140.

Long, R. A. & Murry, P. A. 1995. Late Triassic (Carnian and Norian) tetrapods from the southwestern United States. Bulletin of the New Mexico Museum of Natural History and Science 4, 1-254.

Meyer, H. V. 1861. Reptilien aus dem Stubensandstein des obern Keupers. Paleontogaphica A 6, 253-346.

Reig, O. A. 1958. Primeros datos descriptivos sobre nuevos reptiles arcosaurios del Triassico de Ischigualasto (San Juan, Argentina). Revista de la Asociación Geológica Argentina 3(4) 257-270.

Romer, A. S. 1971. The Chanares (Argentina) Triassic reptilie fauna. VIII. A fragmentary skull of large thecodont, Luperosuchus fractus. Breviora 373, 1-8.

Sereno, P. C. 1991. Basal archosaurs: Phylogenetic relationship and functional implications. Journal of Vertebrate Paleontology 11 (supplement 4), 1-53.