Należące do odrębnych podgromad Solemyidae i Lucinidae to małże kopiące w osadzie przesyconym siarkowodorem. Wykorzystujące chemosyntetyzujące symbiotyczne bakterie żyjące w ich skrzelach do zaspokajania potrzeb energetycznych.
Choć być może jest to cecha pierwotna, wywiedziona od wspólnych, bardzo odległych przodków obu tych grup, zdaniem Taylora & Glovera (2000) Lucinidae pochodzą raczej od płytko ryjących, filtrujących przodków, które niezależnie od Solemyidae uzyskały morfologiczne przystosowania do chemosymbiozy, możliwe do prześledzenia wśród ich kopalnych przodków.

Te i inne przykłady pokazują, że konwergencje wśród małżów przejawiają się w różnych postaciach i nie zawsze bywają łatwe do dostrzeżenia.

Literatura

Bogan, A. E., Hoeh, W. R. 2000. On becoming cemented: evolutionary relationships among the genera in the freshwater bivalve family Etheriidae (Bivalvia: Unionoida). In: E. M. Harper, J. D. Taylor & J. A. Crame (eds) The Evolutionary Biology of the Bivalvia. Geological Society, London, Special Publications 177, 159-168

Falniowski, A. 2001. Drogi i bezdroża ewolucji mięczaków. 000 pp. Polska Akademia Umiejętności, Kraków.

Moore, J. & Willmer, P. 1997. Convergent evolution in invertebrates. Biological Reviews 72, 1-60.

Park, J. K. & Foighil, D. O. 2000. Sphaeriid and corbiculid clams represent separate heterodont bivalve radiations into freshwater environments. Molecular Phylogenetics and Evolution 14 (1), 75-88.

Schneider, J. A. 2001. Bivalve systematics during the 20th century. Journal of Paleontology 75(6), 1119-1127.

Taylor, J. D. & Glover, E. A. 2000. Functional anatomy, chemosymbiosis and evolution of the Lucinidae. In: E. M. Harper, J. D. Taylor & J. A. Crame (eds) The Evolutionary Biology of the Bivalvia. Geological Society, London, Special Publications 177, 159-168