Uzbekistan, MiNr 448 (10.05.2002)

W pobliżu odkryto połupane i przepalone kości zwierzęce oraz narzędzia z kwarcytu i drobnokrystalicznego piaskowca (chopper i chopping-tool) oraz paleniska. Sinantrop poruszał się w pozycji wyprostowanej i miał od 150 do 160 cm wysokości.
Umiał zapewne stosować ogień i piec mięso. Obok niewielkich narzędzi kamiennych używał też tylko z grubsza obrobionych kości.

Francja, MiNr 2264 (23.05.1981)

Człowiekiem, któremu stanowisko Czuoutien (Zhoukoudian) zawdzięcza w dużej mierze swą sławę, był Pierre Teilhard de Chardin (1881-1955), geolog, paleontolog, filozof i teolog.
Od 1899 był w nowicjacie u jezuitów, a w 1911 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Już w następnym roku podjął pracę w laboratorium paleontologicznym Marcellina Boule'a.
Podczas licznych wypraw do Chin w latach 1923-1925 i w czasie dłuższego pobytu w Pekinie w okresie od 1939 do 1946 roku, poświęcił się opracowaniu prehistorii Chin. Brał udział w wykopaliskach na stanowisku sinantropa w Czukutien. Opublikował liczne prace z dziedziny prehistorii, w których traktował ją integralnie z paleoantropologią, szczególnie w zakresie badań nad procesami hominizacji i socjalizacji.
Stworzył własną, oryginalną teorię ewolucji (opublikowaną w 1949 roku w pracy "Groupe zoologique humain") i obejmującą filozofię historii i teologiczne ujęcie ewolucji.

Homo soloensis

Homo soloensis (człowiek znad rzeki Solo) - tak niektórzy proponują określać późne okazy Homo erectus z Jawy, których wiek jest młodszy od 150 tys. lat.
Najnowsze datowania sugerują ich przetrwanie nawet do okresu 30 tys. lat temu. Tworzyły one nowy odrębny gatunek albo były po prostu późną i przez to nieco wyspecjalizowaną formą Homo erectus. Wyniki badań szczątków Homo erectus / Homo soloensis pochodzących ze środkowej Jawy dowiodły, że jawajska populacja hominidów rozwijała się samodzielnie i nie miała wpływu na dalszą ewolucję gatunku Homo, ponieważ cechy spotykane tylko u azjatyckiego Homo erectus nie pojawiają się u żadnych późniejszych hominidów.

Indonezja, MiNr 1311 (31.08.1989)

Widok od spodu czaszki Ngandong 7 (Solo VI) z Ngandong nad rzeką Solo (środkowa Jawa). Czaszka ta została zaliczona do "Homo soloensis" (dawniej tzw. człowiek z Ngandong, człowiek znad Solo, dziś włączany do Homo erectus lub Homo sapiens soloensis) i datowana na ok. 150 tys. lat (250 tys. lat).
Nazwą tą objęto młodsze szczątki pitekantropów znad rzeki Solo, starsze nazywano H. wadjakensis od miejscowości Wadjak.
W latach 1931-1933 Holendrzy C. ter Haar i G. H. R. von Koenigswald odkryli w osadach rzeki Solo na Jawie (Indonezja), na terenie miejscowości Ngandong, 11 czaszek i kilka kości nóg należących do rozwiniętych pitekantropów. Stan znalezisk pozwala przypuszczać, że osobnicy ci padli ofiarą kanibalizmu.

Człowiek znad Solo był mocno zbudowany, miał wydatne wały nadoczodołowe i bardzo przypominał Homo erectus. Interesująca jest stosunkowo niewielka pojemność czaszki, wahająca się w granicach 1035-1255 cm3.
Człowieka znad Solo można uznać za formę lokalną, której rozwój w Azji Południowo-Wschodniej uległ zahamowaniu.Znalezione obok pozostałości szkieletowych wytwory, w postaci ostrza z poroża jelenia, krzemiennych zgrzebeł, grubych drapaczy i ostrzy, określono mianem kultury Ngandong (datowanej na ok. 100 tys. lat temu).
Podobne znaleziska odkryto także na kilku innych stanowiskach w dolinie rzeki Solo, zwłaszcza w rejonie Sangiran. Tam też znaleziono kamienne narzędzia odłupkowe, które mógł wytwarzać "Homo soloensis", choć są one zapewne młodsze. Mogą one dokumentować przetrwanie "Homo soloensis" na Jawie nawet do późnego plejstocenu.
Jeżeli datowanie to jest uzasadnione, to istoty z Nganndong musiałyby być ostatnimi żyjącymi przedstawicielami tego gatunku.