Palau, MiNr 1639 (15.03.2000)

Aktualnie przemysł tajacki jest zaliczany do grupy mikrolitycznych przemysłów odłupkowych typu Bilzingsleben-Vértesszőllős (nazwy od miejscowości w okolicach Weimaru (Niemcy) i Budapesztu.
Na tych stanowiskach, datowanych na ok. 200-300 tys. lat temu, wyrobom przemysłu tajackiego również towarzyszyły szczątki Homo erectus/heidelbergensis.

Palau, MiNr 1633 (15.03.2000)

Czaszka dorosłej kobiety Homo heidelbergensis (tzw. archaiczny Homo sapiens) ze żwirowni Sigrista w Steinheim (Niemcy), odkryta przez Karla Sigrista Jr. 24 lipca 1933 roku i opublikowana jeszcze w tym samym roku przez F. Berckheimera.
Jej pojemność wynosi 1100-1150 cm3, a jej wiek określono na interglacjał Mindel-Riss (ok. 300-250 tys. lat temu).
Pozycja taksonomiczna tej czaszki jest trudna do określenia. Brak jej masywności typowej dla Homo heidelbergensis, takich choćby jak w przypadku czaszek Arago XXI i Petralona 1, ale nie wykazuje też typowych cech neandertalskich.

Grecja, MiNr 1480 (15.03.1982)

Czaszka Homo heidelbergensis (według starszej nomenklatury: Homo erectus petraloniensis), datowana szeroko na ok. 350-200 tys. lat.
Obecnie znajduje się w zbiorach Uniwersytetu w Salonikach.16 września 1960 roku pasterz Christos Sarianiddis prowadził czterech swoich przyjaciół do pewnego miejsca znajdującego się na stoku góry Katsika wznoszącego się ponad Petraloną, wioską położoną ok. 50 km na południowy wschód od Salonik.
Sarianiddis od wielu lat przypuszczał, że musi się tam znajdować jakaś jaskinia, bowiem ze szpary w skałach latem wydobywało się zimne, a zimą ciepłe powietrze.
Potrzebował tylko pomocy, by poszerzyć wejście do jaskini, w której, jak miał nadzieję, będzie woda. Jednak po zejściu na głębokość 5 m wody nie znaleźli, zobaczyli tylko długą i ciasną jaskinię. Wrócili w to miejsce dopiero po roku i wtedy znaleźli wspaniale zachowany fragment mózgoczaszki (calvarium).
Późniejsze badania doprowadziły także do odkrycia dużej liczby narzędzi kamiennych i kości zwierzęcych.
Czaszka z Petralony jest wręcz mozaiką cech typowych z jednej strony dla młodszych form Homo erectus/heidelbergensis, a z drugiej dla jego następcy na terenie Europy - Homo neanderthalensis.

Węgry, MiNr 4266 (27.10.1993)

Kość potyliczna (ok. 340 tys. lat temu) Homo heidelbergensis (dawniej Homo erectus palaeohungaricus) znaleziona, wraz z pojedynczymi kośćmi twarzowymi, w 1965 roku w jaskini w Vértesszőllős, badanej przez L. Vertésa od 1963 roku.
Na stanowisku tym zarejestrowano ważny poziom osadniczy, przypisywany jednemu z interstadiałów zlodowacenia Mindel. Zaobserwowano tu paleniska i śmietniska kości. W inwentarzu kamiennym wystąpiły małe narzędzia otoczakowe (chopper i chopping-tool) oraz odłupkowe, często z retuszem zębatym i zgrzebła o trójkątnym przekroju. Odkryto tu także palenisko otoczone murkiem kamiennym oraz miejsce ćwiartowania zwierząt (konie, jelenie).