"Dowód" nr 4 - w zapisie geologicznym nie odnaleziono skamielin meteorytów.
Jeśli opadały one przez miliardy lat powinniśmy oczekiwać przynajmniej kilku meteorytowych skamielin w warstwach geologicznych. Zatem, zapis geologiczny powstał w gwałtowny sposób.

4. Meteoryty nie łatwo odnaleźć nawet gdy są na powierzchni, świeże i "oczywiste" - chyba że ktoś wie gdzie ich szukać.
Przeszukaj losowo wybrane połacie ziemi w dowolnym kraju by się przekonać, jak wiele ich znajdziesz. Podejrzewam że będziesz miał szczęście gdy znajdziesz jeden, nawet gdy tysiące razy powtórzysz swoje poszukiwania na tysiącach różnych obszarów.

O ileż bardziej trudniejsze jest odnalezienie meteorytu zagrzebanego w starożytnej warstwie geologicznej! Większość miejsc upadku, na obszarach kontynentalnych, prawdopodobnie została zmieniona przez erozję nim, ewentualnie, została pogrzebania. Te które spadły do oceanów mogły ulec subdukcji wraz z tarczą oceaniczną w głąb płaszcza Ziemi, lub metamorfizacji i wbudowaniu w łańcuch górski.

Większość ludzi drążących lub przekopujących ziemię nie szuka meteorytów i nie rozpoznałaby ich nawet gdyby jeden wpadł im w ręce. Uległszy niewielkiej erozji, kamienny meteoryt wygląda zupełnie tak samo jak zwykły górski kamień czy skała; meteoryty żelazne zapewne już dawno zostały zeżarte przez rdzę.
Tak więc meteoryt, który przetrwałby wstępną erozję i rozkład chemiczny, który zostałby odkryty przez erozję i, na koniec, znaleziony przez kogoś i właściwie zidentyfikowany, byłby niezwykle rzadkim okazem. Jeśli zadasz sobie pytanie ile osób na świecie może zidentyfikować zerodowany kamienny meteoryt, uzyskasz ogólny obraz problemu.

Po zapoznaniu się z tymi trudnościami, geolog Davis Young (1988) stwierdził że "Szanse znalezienia meteorytowej skamieliny są nikłe. Nie należy się tego spodziewać." G. J. McCall, w Meteorites and Their Origins (1973), napisał
"Brak zapisu skamielinowego prawdziwych meteorytów w skałach osadowych jest zagadkowy, lecz może być wyjaśniony brakiem wyraźnych cech porównawczych w kształcie i chemicznej naturze meteorytów, które to ulegają szybkiemu rozpadowi..."

Może cię więc zaskoczyć informacja że jesteśmy w posiadaniu takiego znaleziska! Dwóch szwedzkich naukowców dokonało pierwszej pozytywnej identyfikacji skamieniałego kamiennego meteorytu (Astronomy, czerwiec 1981). Per Thorslund i Frans Wickman donieśli w Nature że dziesięciocentymetrowy obiekt znaleziony w płycie skały wapiennej z kamieniołomu w Brunflo, w centralnej Szwecji w 1952 roku jest w rzeczywistości kamiennym meteorytem, zidentyfikowanym na podstawie oględzin mikroskopowych i badaniu jego innych własności. Jego ziemski wiek liczy około 463 milionów lat. Do niedawna obiekt ten był uznawany za coś o odmiennym charakterze. Jakby szanse na możliwość dokonania takiego znaleziska nie były dość niewielkie, dodatkowo wydaje się że meteoryt trafił w pochodzącego z ordowiku mięczaka, który uległ fosylizacji wraz z meteorytem! (Spratt and Stephens, 1992).

W 1988 inny szwedzki meteoryt, nazwany "Österplana 1,", został znaleziony w niższej warstwie kredy z ordowiku, o jakieś pięc milionów lat starszej i leżącej o trzysta mil dalej od pierwszego (Hansen and Bergström, 1997).

Dwanaście innych meteorytów zostało znalezionych w wapiennych kamieniołomach w Thorsberg, w Szwecji:

Gruba na dziesięć stóp wapienna sekcja holeńska ("Ortokeratytów") z początków środkowego ordowiku, została wydobyta w kamieniołomie w Thorsberg i pocięta na cienkie płytki, które zostały użyte do wykonania parapetów okiennych i kafelków podłogowych. Kamieniarze zamierzali odrzucić płyty ze względu na zanieczysznzecia, jakimi były meteoryty, lecz profesor Maurits Lindström z Uniwersytetu Sztokholmskiego polecił im je zachować. Pomiędzy rokiem 1992 a 1996 wydobyto dwanaście okazów . Dziesięć wydobyto z grubej na dwie stopy wapiennej płyty, mogą one pochodzić z tego samego upadku. Trzy inne okazy zostały wydobyte z dwóch oddzielnych poziomów znad tej warstwy. Siedem z okazów, zebranych pomiędzy rokiem 1993 a 1996, pochodzą z wydobytego wapienia o objętości nie większej niż sto dwadzieścia siedem tysięcy stop sześciennych. Większość okazów jest wystawiona w Centrum Paleogeologicznym Stiftelsena w Lidköping, Szwecja... Ciemna, rdzawobrązowa meteorytowa masa [od 0.5 do 3.5 cali średnicy] wygląda jak żelazne bryłki otoczone strefą jaśniej zabarwionego wapienia i przez wielu ludzi mogą być wzięte za pospolite formy osadowe.
(Hansen and Bergström, 1997)

W 1997 grupa badawcza z uniwersytetu z Göteborg znalazła siedemnaście meteorytów pogrzebanych 480 milionów lat temu w Kinnekulle w Szwecji! Informował o tym Birger Schmitz, członek zespołu badawczego, w programie informacyjnym "Dagens Eko". Szwecja zdaje się być dobrym miejscem na szukanie meteorytowych skamielin! W 1930 kawałek niklowo-żelazowej materii z eocenu miał zostać wydobyty z wydrążonej dziury, na głębokości 1525 stóp.
To teksańskie żelazo z "hrabstwa Zapata" zaginęło wkrótce potem (Nature, 22 styczeń 1981).

Fritz Heide wspomniał że "Żelazo z Sardis, w hrabstwie Burke, w Georgii, zostało znalezione w 1940, w warstwie określonej na środkowy miocen." (Heide, 1964) Glenn Morton informuje nas że:

James M. Barnett określił tempo sedymentacji sylurskiej soli (wiek około 400 milionów lat) z basenu Michigan studiując mikrometeoryty jakie znalazł w soli [Barnett, 1983]. Ktoś mógłby oczekiwać takich znalezisk w wysychającym na powietrzu, otwartym basenie, lecz nie w soli osadzonej w inny sposób.
Dlaczego Bóg miałby stworzyć pyłki kwiatowe, spory grzybów oraz mikrometeoryty wewnątrz soli? Jeśli zrobił to Bóg, ktoś mógłby go oskarżyć o zwodnicze zamiary - utworzenie stworzonego złoża soli które wygląda na złoże powstałe przez odparowanie. (Morton, 1995)

Nie tylko mamy tu pogrzebane meteoryty, lecz także mamy problem z potopem Noego. Jeśli jest ona, zaiste, odpowiedzialna za osadzenie się większości warstw epok geologicznych, jak twierdzą Henry Morris i reszta, jak wyjaśnimy to odparowane złoże soli?
Czy potop zmęczył się w swoim wczesnym stadium i ustąpił długotrwałemu okresowi suszy nim wznowił swoją pracę?

Możemy zatem wnioskować iż nie jest prawdą że skamieniałe meteoryty nie występują w zapisie geologicznym. Rozległe, systematyczne poszukiwania we właściwych miejscach zapewne dadzą wyniki.
Jednakże w praktyce ich wyszukiwanie i identyfikacja jest ekstremalnie rzadkie.

O wiele mocniejszym testem dla tego kreacjonistycznego argumentu jest poszukiwanie pozostałości po gigantycznych uderzeniach meteorytów. Ich kratery mogą nie być łatwe do zidentyfikowania, ze względu na erozję i zagrzebanie, lecz możemy się przynajmniej spodziewać znaleźć kilka, jeśli warstwa geologiczna jest naprawdę stara.
Mamy zatem ostateczny sprawdzian pomiędzy tymi dwoma punktami widzenia.
Jeśli ziemski zapis geologiczny jest rezultatem setek milionów lat powolnej akumulacji, powinniśmy się spodziewać odpowiedniej liczby "skamielin" kraterów meteorytowych na wszystkich ważniejszych poziomach geologicznych.
Z drugiej strony, jeśli warstwa geologiczna została ułożona ledwie w rok przez Potop Noego, wtedy znalezienie choćby jednej "skamieliny" krateru byłoby ekstremalnie nieprawdopodobne.

Cóż, nie będę cię trzymał w niepewności. Zapis geologiczny zawiera co najmniej 130 pozytywnie zidentyfikowanych "skamielin" kraterów.
Zostały one utrwalone we wszystkich głównych poziomach od prekambryjskiego (2 miliardy lat temu) po czasy obecne. Za wyjątkiem Chicxulub, następujący wycinek listy pochodzi z R. A. F. Grieve'a i P. B. Robertsona (1979).
Od tego czasu znaleziono więcej takich skamielin, lecz porcyjka z ich listy z 1979 roku zupełnie nam wystarczy. Z jednym wyjątkiem, wszystkie one są większe niż krater meteorytowy w Arizonie.
Pięknie zrobione mapki, pokazujące położenia znanych skamielin kraterów, a nawet zdjęcia, można znaleźć w Internecie.

Tylko w ciągu ostatniego ćwierćwiecza była możliwa pozytywna identyfikacja skamielin kraterów uderzeniowych. Zatem, warto sprawdzić datę cytowanych materiałów. Zwykle pozytywna identyfikacja krateru uderzeniowego opiera się na kilku przesłankach które, zebrane razem, dają niepodważalny przypadek. Oto kilka z takich poszukiwanych przez geologów przesłanek:

1. Krater uderzeniowy, jak ten w Arizonie, może prezentować odwrócony porządek warstw tworzących krawędź. Znaczy to że niektóre warstwy oderwały się od krawędzi i opadły do wnętrza krateru. Niestety, erozja zwykle usuwa takie dowody.

2. Materiał wyrzucony przez uderzenie może wciąż zalegać w pobliżu. Przykładem jest ktaret Riesa w południowych Niemczech, rozmiarów 26 kilometrów. Warstwa wyrzuconego materiału, gruba na sto metrów, otacza z grubsza okrągłe jezioro (Davies, 1986).

3. Mógł pozostać stożek uderzeniowy. Są to struktury gdzie pobliski materiał wystrzeliwuje w górę i opada w dół w miejscu bezpośredniego uderzenia, formując stożek. Czasami tworzy wiele stożków uderzeniowych, ułożonych w stronę prawdopodobnego miejsca uderzenia. Te stożkowate twory są czasem mylnie interpretowane przez amatorów jako skamieliny!

4. Maleńkie części skały mogą, w mikroskopowym badaniu zwykłym I spolaryzowanym światłem, ujawnić małe kropelki stopionego materiału lub inne niezwykłe struktury. Krystalograficzne prześwietlenie może wykazać że normalna struktura krystaliczna została zmieniona lub uległa zaburzeniu.

5. Kolejną ważną przesłanką jest obecność skały wulkanicznej która uległa rekrystalizacji po roztopieniu wskutek nagłego uderzenia. Dziwnie rozmieszczone szkliwo jest kolejną ważną wskazówką. W rejonie krateru Chicxulub szklisty materiał pojawia się nagle w wapieniu, na pewnej głębokości, wraz z pokruszoną skałą.

6. Obecność silnie spłaszczonych form kwarcu (takiego jak koezyt), które mogą powstać jedynie przy udziale wysokich temperatur oraz ciśnień, jest mocnym wskaźnikiem miejsca uderzenia. Utworzenie się koezytu wymaga ciśnienia powyżej trzydziestu tysięcy atmosfer (George Wetherill, 1979). Został on znaleziony w sąsiedztwie wielu kraterów uderzeniowych. Istnieje wiele takich materiałów, znanych jako impaktyty, które kojarzone są z dawnymi kraterami.

7. W kilku przypadkach fragmenty meteorytu zostały odnalezione wewnątrz krateru.

Te oraz inne przesłanki, często odkrywane na tym samym miejscu, wykluczają zwyczajowe alternatywne geologiczne wytłumaczenia, takie jak kratery wulkaniczne, naturalne zagłębienia, itp.

Epoka geologiczna	Lokalizacja krateru	Miliony lat
Prekambr	Vredefort, południowa Afryka	1970.
Prekambr	Sudbury, Ontario, Kanada	1840.
Prekambr	Jänisjärvi, Rosja	700.
Kambr	Kelly West, N.T., Australia	550.
Kambr	Holleford, Ontario, Kanada	550.
Kambr	Kjardla, Estonia	500.
Ordowik	Sääksjärvi, Finlandia	490.
Ordowik	Carswell, Saskatchewan, Kanada	485.
Ordowik	Brent, Ontario, Kanada	450.
Sylur	Lac Couture, Quebec, Kanada	420.
Sylur	Lac La Moinerie, Quebec, Kanada	400.
Dewon	Siljan, Szwecja	365.
Dewon	Charlevoix, Quebec, Kanada	360.
Dewon	Flynn Creek, Tennessee, USA	360.
Karbon	Crooked Creek, Missouri, USA	320
Karbon	Middlesboro, Kentucky, USA	300
Karbon	Serpent Mound, Ohio, USA	300
Perm	Kursk, Rosja	250
Perm	Dellen, Szwecja	230
Perm	St. Martin, Manitoba, Kanada	225
Trias	Manicouagan, Quebec, Kanada	210
Trias	Redwing Creek, North Dakota, USA	200
Jura	Vepriaj, Litwa	160
Jura	Rochechouart, Francja	160
Jura	Strangways, N.T., Australia	150
Kreda	Sierra Madre, Texas, USA	100
Kreda	Rotmistrovka, Ukraina	70
Kreda	Chicxulub, Yucatan, Maksyk	65
Paleocen	Kara, Rosja	57
Oligocen	Mistastin, Labrador, Kanada	38
Oligocen	Wanapitei L., Ontario, Kanada	38
Miocen	Haughton Dome, N.W.T., Kanada	15
Miocen	Karla, Rosja	10
Pliocen	New Quebec Crater, New Quebec, Kanada	5
Pliocen	Aouelloul, Mauretania	3.1
Pleistocen	Bosumtwi, Gana	1.3
Pleistocen	Lonar, Indie	0.05