falszerstwa | serwis ewolucyjny

Słowa kluczowe: datowanie, ewolucjonizm, kreacjonizm, dowody ewolucji, Wszechświat

Ile warte są argumenty zwolenników młodej Ziemi?

Dave E. Matson
tłumaczył Arkadiusz Kabała
tekst z archiwum Talk.Origins
27.XII.2004

"Dowód" numer 4 - Księżyc oddala się każdego roku o kilka cali.
Niecały milion lat temu byłby tak blisko, że wszyscy byliby dwa razy dziennie topieni przez przypływy.
Dwa czy trzy miliony lat temu Księżyc znajdowałby się wewnątrz granicy Rocha, zatem uległby zniszczeniu.
(Dr. Hilpman przeciwko. Dr. Hovindowi, 15 czerwiec 1992; the Royal Hall of the University of Missouri)

5. Po raz kolejny dane Dr. Hovinda przechodzą ludzkie pojęcie!

Załóżmy, przez wzgląd na argument, że Księżyc odsuwa się o sześć cali na rok.
Gdy cofniemy się million lat wstecz, Księżyc znajdzie się 6 milionów cali bliżej Ziemi. To daje jakieś 95 mil!
Skoro Księżyc jest odległy o jakieś 240000 mile, taka zmiana jest bez znaczenia. W rzeczy samej, Księżyc porusza się po lekko wydłużonej eliptycznej orbicie która zmienia się sama z siebie o więcej niż 95 mil.

Dokładniejsze szacowania, oparte o obecne tempo cofania się Księżyca, umiejszczają Księżyc w strefie Rocha około 1 czy dwóch miliardów lat temu.
Ten argument jest wykorzystywany przez większość kreacjonistów. (skoro informacje Dr. Hovinda są zgodne z danymi jakie cytował w swojej debacie z Dr. Hilpmanem, są one argumentem, a nie zwykłym pośliźnięciem się pióra.)

Przypływy, powstałe głównie za sprawą przyciągania grawitacyjnego Księżyca oraz okrążania przez niego i Ziemię wspólnego punktu, działają jak hamulec spowalniający ziemską rotację. Najbliższe wzniesienie przypływowe, odpowiedzialne za największy efekt, odsuwa się lekko spod Księżyca; grawitacyjna interakcja między nim a Księżycem przyspiesza jego ruch po orbicie nawet wtedy gdy zwalnia on rotację Ziemi. Gdy przyspiesza, Księżyc przesuwa się na wyższą orbitę.

Efektywność tego przypływowego hamulca na rotację Ziemi zależy silnie od konfiguracji oceanów. Powinniśmy zatem dociekać czy obecny układ przedstawia średnią wartość (sił działających na składniki układu Ziemia-Księżyc - przyp. tłum.), czy też nie.

Obecna wartość rozpraszania (energii przyciągania - przyp. tłum)) za sprawą pływów, jest anormalnie wysoka, gdyż siły pływowe są bliskie rezonansowi powstałemu przez reakcję oceanów (na pływy - przyp. tłum); bardziej realistyczne obliczenia wskazują że rozpraszanie to musiało być o wiele niższe zaś przez ostatnie 4.5 miliarda lat Księżyc był daleko poza strefą Rocha, na dystansie co najmniej trzydziestu ośmiu promieni Ziemi (Hansen 1982, zobacz też Finch 1982).
(Brush, 1983)

A zatem Księżyc prawdopodobnie nigdy nie był bliżej niż 151000 mil.
Współczesny tekst astronomiczny (Chaisson and McMillan, 1993) szacuje taką odległość na 250000 kilometrów (155000 mil), co zgadza się z danymi Brusha.
Problem przestaje więc istnieć!

Może zaskoczy cię informacja iż deugi syn Karola Darwina, George Darwin, uznawany przez wielu za ojca geofizyki, szczegółowo badał efekty pływów spowodowanych przez przyciąganie Księżyca.
Wywnioskował iż Księżyc oderwał się od Ziemi w wyniku silnej rotacji (teoria rozszczepienia) i ocenił że potrzebowałby on co najmniej 56 milionów lat by odsunąć się na obecną odległość.
George Darwin widział swoją teorię powstania Księżyca najwyżej jako zgadywanie i rozważał szacowanie czasu jako nic więcej jak najniższy limit.
W dziewiętnastym wieku takie kalkulacje wieku Ziemi były zrozumiałym ćwiczeniem naukowym. Dziś, w świetle tego co wiemy, jest to ćwiczenie dość głupie. Szkoda że "naukowi" kreacjoniści nie zwracają uwagi na te małe szczególiki.
By zyskać lepszy wgląd w ta tematykę, sięgnij po prace Dalrympla (1991).

autorzy: Katarzyna Adamala Karol Sabath