Dowód nr 6: Księżyc zawiera spore ilości uranu i toru 230, oba są nietrwałymi izotopami które powinny rozpaść się dawno temu, jeśli Księżyc miałby 4.5 miliarda lat.

6. Tor 230 jest pośrednim produktem rozpadu uranu 238, którego okres półtrwania wynosi 4.468 miliarda lat (Strahler, 1987, str.131).
Zatem będzie on powstawał tak długo jak długo będzie istniał uran 238.
Zabawne że Wysong, którego argumenty wykorzystuje Hovind, przeoczył pośrednie produkty rozpadu izotopów o długim półokresie rozpadu!

Według McGraw-Hill Encyclopedia of Science and Technology, wydanie siódme (1992), naturalnie występującymi izotopami uranu są: uran 234 (0.00054%), 235 (0.7%) i 238 (99.275%). Mimo to śladowe ilości uranu 236 także istnieją w naturze. Dalrymple (1991, str.376) informuje nas że "U-236 jest rzadki, lecz powstaje wskutek reakcji jądrowej w niektórych rudach uranu, gdzie zachodzą odpowiednie procesy spowalniania reaktorów."
Zatem, tor 230 i uran U-236 wciąż powstają i ich istnienie w naturze niczego nie udowadnia.

Kreacjoniści zapewne uznają następującą tabelkę nuklidów o okresie półtrwania dłuższym niż milion lat za o wiele bardziej interesującą.
Oto elegancki dowód na to że Ziemia jest stara!

Nuklid	Okres półtrwania (lata)	Występuje w naturze?
V-50	6 x 1015	Tak
Nd-144	2.4 x 1015	Tak
Hf-174	2.0 x 1015	Tak
Pt-192	1 x 1015	Tak
In-115	6 x 1014	Tak
Gd-152	1.1 x 1014	Tak
Te-123	1.2 x 1013	Tak
Pt-190	6.9 x 1011	Tak
La-138	1.12 x 1011	Tak
Sm-147	1.06 x 1011	Tak
Rb-87	4.88 x 1010	Tak
Re-187	4.3 x 1010	Tak
Lu-176	3.5 x 1010	Tak
Th-232	1.40 x 1010	Tak
U-238	4.47 x 109	Tak
K-40	1.25 x 109	Tak
U-235	7.04 x 108	Tak
Pu-244	8.2 x 107	Tak
Sm-146	7 x 107	Nie
Pb-205	3.0 x 107	Nie
U-236	2.39 x 107	Tak-P
I-129	1.7 x 107	Tak-P
Cm-247	1.6 x 107	Nie
Be-10	1.6 x 106	Tak-P
Zr-93	1.5 x 106	Nie
Tc-98	1.5 x 106	Nie
Dy-154	1 x 106	Nie

(Dalrymple, 1991, str.377) - Nuklidy wciąż powstające obecnie w procesach występujących w naturze są zaznaczone literą "P"

Spójrz na powyższą tabelę. Zwróć uwagę iż każdy jeden nuklid o okresie półtrwania dłuższym niż 80 milionów lat występuje w naturze, każdy nuklid z niższym okresem półtrwania nie występuje naturalnie, o ile nie występują procesy w których mógłby powstawać.
Czy coś ci to mówi?

Patrzysz na zasadniczy dowód na rzecz zaawansowanego wieku Ziemi!
Te radioaktywne nuklidy, o czasie półtrwania poniżej pewnej granicy, przez lata uległy całkowitemu rozpadowi.
Przetrwały tylko te które mogą wciąż powstawać w naturze.

Czy może to być przypadek? Mało prawdopodobne.

Szanse na wyrysowanie, w jakimkolwiek miejscu, linii która tak dzieliłaby nuklidy by wszystkie znajdujące się ponad nią przypadkiem były odnajdowane w naturze, podczas gdy inne by w niej nie występowały, podobnie jak to czyni powyższa tabelka, są jak 536 milionów do jednego! (gwoli uczciwości, nie liczymy nuklidów które może stworzyć natura.)
Właściwie, w testach na Ziemię liczącą dziesięć tysięcy lat, powinni byśmy rozciągnąć tabelkę w dół, by uwzględnić nuklidy o okresie rozpadu powyżej tysiąca lat.
Wszystkie powinny istnieć w naturze jeśli Ziemia ma zaledwie dziesięć tysięcy lat. Jeśli tak zrobisz, odkryjesz że żaden z tych nuklidów, za wyjątkiem wciąż powstających w naturze, nie jest znajdowany.
Szanse na to (oparte na liście 56 nuklidów) są jak 72 kwadrylionów do jednego! Ktoś obstawia?

Ci którzy spierają się iż brakujące nuklidy nigdy nie zostały stworzone muszą modlić się i mieć nadzieję że istnieje jakiś naturalny proces który działa wbrew stworzeniu krótko żyjących nuklidów.
Jednak ten argument także pozostaje pusty.

Istnieją mocne dowody iż nukleosynteza zachodzi wśród gwiazd, tak dziś jak zapewne w przeszłości.
Spektrum niektórych starych gwiazd, na przykład, ujawnia obecność technetu, pierwiastka który nie posiada stabilnego jądra i nie występuje zarówno w słońcu, jak i na Ziemi. (Merrill, 1952). Promet także został znaleziony w gwiazdach (Aller, 1971), choć najtrwalszy z jego izotopów ma zaledwie osiemnastoletni okres rozpadu.
(Dalrymple, 1991, str.380)

W Wielkim Obłoku Magellana, małej galaktyce towarzyszącej naszej Drodze Mlecznej, zaobserwowano w 1987 spektakularny wybuch supernowej (SN1987A). Po wygaśnięciu pierwszej eksplozji większa część światła z tej supernowej była zasilana przez pierwiastki radioaktywne! Przez jakiś czas dominował kobalt 56 (z okresem półrozpadu wynoszącym 77.1 dnia). Jest on produktem rozpadu niklu 56 (o okresie półtrwania zaledwie 6.1 dnia) który powstał w obfitości w trakcie wybuchu.
Po rozpadzie kobaltu 56, w okresie około 4 lat, głównym źródłem promieniowania świetlnego stał się kobalt 57 (z dłuższym okresem półrozpadu - 270 dni) Rozpad kobaltu 56i 57 uwolnił promieniowanie gamma w bardzo charakterystycznym paśmie energii i te diagnostyczne promieniowanie było wychwycone przez balony stratosferyczne oraz satelity.

Co więcej, astronomowie są w stanie obserwować przygasanie światła gwiazdy zgadzające się dokładnie z tempem rozpadu tych dwóch rodzajów nuklidów! (Gehrels et al, 1993, str.75).